როგორც ცნობილია, ევროსაბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის ზამთრის სესიაზე დღის წესრიგში ერთ-ერთ საკითხად განიხილებოდა სოციალისტთა ჯგუფის მიერ წარმოდგენილი რეზოლუცია "სექსუალური ორიენტაციის ნიადაგზე დისკრიმინაციისა და სქესის იდენტიფიკაციის"  შესახებ. კონსენსუსი, ასე რომ ვნატრობდით გასული წლის კრიზისულ გაზაფხულზე, მომენტალურად იქნა მიღწეული მმართველ თუ ოპოზიციურ პარტიებს, ერსა და ბერს შორის - საქართველო ამ "უზნეობას" მხარს არ დაუჭერს.

რასაკვირველია, ეკლესიისგან სხვა პოზიციას არც ველოდით (ამ შემთხვევაში საპატრიარქო და საქართველოში არსებული სხვა ტრადიციული რელიგიების წარმომადგენელებიც ერთ აზრზე იყვნენ), და არც "ქრისტიან-დემოკრატთა პარტიისგან", რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე უფრო რეაქციული პოლიტიკის გამტარებელია და რომლის წევრ პარლამენტარ მაგდა ანიკაშვილს უნდა გაეკეთებინა სესიაზე მოხსენება.  მაგრამ როგორი იყო მმართველი პარტიის პოზიცია, რომელიც დღემდე პროდასავლური კურსის მიმდევრად ასაღებს თავს და უკვე ეჭვი მიჩნდება, რომ მხოლოდ ნატოს წვრთნებში წარმატებული მონაწილეობა ჰგონია დასავლეთთან ინტეგრაციის გარანტი. მოდით, პატარა ტესტს ჩავატარებ -  "იპოვეთ 10 განსხვავების" მსგავსს, მე პირადად, უბრალოდ წინადადების წყობის გარდა ეს ვერ აღმოვაჩინე: 1. "უმცირესობების უფლებები უნდა იყოს დაცული, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ უმრავლესობის ტრადიციები, წარმოდგენები იყოს აბსოლუტურად უგულებელყოფილი. არც ერთი ჯგუფის ინტერესების თავსმოხვევა ერთმანეთზე სწორი არ არის, რასაც ითვალისწინებს ეს ინიციატივა" და 2. "ჩვენ ვეწინააღმდგეებით ჰომოსექსუალიზმის ლეგალიზებას და, რაც მთავარია, პროპაგანდას მათ მიერ. ჩვენ არ ვამბობთ, რომ თუ ასეთები ჩვენს საზოგადოებაში არსებობენ, მოვკვეთოთ ისინი ან დავამციროთ და დისკრიმინაციულ ვითარებაში ჩავაყენოთ. არა, მაგრამ მათ არ უნდა ჰქონდეთ ამავე პრინციპების ქადაგების შესაძლებლობა." ეს უკანასკნელი ქრისტიან-დემოკრატიული პარტიის წევრ ზაზა გაბუნიას ეკუთვნის, მეორის ავტორი კი ბ.-ნი გიორგი გაბაშვილია. ჩემთვის კი ორივე პრიმიტიული დემაგოგიის გამოვლინებაა, რომელიც ერთ ფრაზას მახსენებს ფილმიდან "რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ" : "გეკუთვნის, მაგრამ არ გეკუთვნის".

მე მგონი, ზედმეტად ვირთულებთ ცხოვრებას. იქნებ ჯერ გავერკვეთ, სინამდვილეში რა გვინდა ევროპისგან - მეტი კომფორტი, მაღალი ანაზღაურება, მატერიალური კეთილდღეობა თუ იმ პრინციპებით ცხოვრება, რასაც "დიდი ევროპული/დასავლური ოჯახი" გვთავაზობს. ამისთვის კი, ალბათ, ჯერ ისიც უნდა გავსაზღვროთ - საერთოდ  ვის ვგულისხმობთ ადამიანში - "დიდ, თეთრკანიან, მართლმადიდებელ ჰეტეროსექსუალ მამაკაცს" თუ "ყველა დანარჩენს"?. აბა, ეჭვი როგორ არ შემეპაროს, როცა ამ სიტყვებს  სრულიად საქართველოს ადამიანის უფლებათა დაცვის ასოციაციის პრეზიდენტი ვინმე ბ.-ნი  გიორგი კერვალიშვილი წარმოთქვამს:"ევროსაბჭომ ჯობს იმაზე გაამახვილოს ყურადღება, რომ საქართველოს ტერიტორიის 20 % ოკუპირებულია და არა იმაზე, რომ ვიღაც ჰომოსექსუალების უფლებები ირღვევა."  "ვიღაც ჰომოსექსუალები" - აშკარაა, გიორგი კერვალიშვილისთვის ისინი ადამიანთა კატეგორიას არ მიეკუთვნებიან (მარტო ის რომ არ ფიქრობს ასე, ალბათ, ამის აღნიშვნაც ზედმეტია). დააკვირდით -  ის, როგორც უმცირესობის წარმომადგენელი ანუ პატარა და უუფლებო საქართველოს მოქალაქე როგორი რიხით ლაპარაკობს, მიუთითებს და ასწავლის ევროსაბჭოს (ანუ "უმრავლესობას"), რა პრიორიტეტები უნდა ჰქონდეს - საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიების დაცვა თუ ლგბტ- უფლებები?..  ეს მას შეუძლია, უფლება აქვს, როგორც დაჩაგრულ-დამცირებულს. ჩვენ ყოველთვის ბევრს ვითხოვთ სხვისგან, მაგრამ ცოტას ვაკეთებთ სხვისთვის.

როგორც ვიცი, საქართველოს დელეგაციამ უკვე სესიის სხდომაზე ასეთი რიხი და თავდაჯერებულობა ვეღარ გამოავლინა - ალბათ, უმცირესობაში იგრძნო თავი და "დამცირებულმა" კუთხეში ჯდომა ამჯობინა. იქნებ ეს იყოს გამოსავალი, რომ საქართველომ ხშირად იგრძნოს თავი იგნორირებულად, აუტსაიდერად, მისი ხმა გაისმას "ხმად მღაღადებლისად ...", რათა საბოლოოდ გავიგოთ, რას ნიშნავს თანასწორობა, თანაბარუფლებიანობა, რას ნიშნავს ადამიანი და მისი თავისუფალი არჩევანი.