აკაკი წერეთელს გზაზე მათხოვარი შეხვდა და მოწყალების გაღება თხოვა. – „ადე ხელი გაანძრიე, შენი პირში დავანძრიეო“ – უპასუხა ენამახვილმა აკაკიმ. გადასარევი მომენტია „ამარკორდში“,მანქანაში შეყუჟული ბიჭები რომ „ხელმრუდობენ“ ქალაქის ყველაზე სექსუალურ ქალზე „გრადისკაზე“, ვისაც უძღვნიან ამ თვითტკბობის აქტს. ჩვენ ასე ერთად არასოდეს დაგვინძრევია, გვაკლდა ფელინის მიერ ნაჩვენები გახსნილობა და საკუთარ თავზე სიცილი. სამაგიეროდ დიდი წარმატებით ვეშმაკობდით სახლებში და არა მარტო ტუალეტში – მისაღებში, სამზარეულოში, საძინებელში, აივანზე ... და ჩვენ მიერ მოკირწყლულ ველზე ვსვრიდით და ვანაყოფიერებდით ოჯახის წევრებს: საკუთარ დედებს, დებს, მამებს და ასე ვაძლიერებდით ოიდიპალურ საწყისებს. „ყველა შეცდომის და შეცოდების მერე, შეუვალია სახლის ცარცი მხოლოდ პურით და წყლით და კედლების ქალწულებრივი სითეთრით, შეუძლია აგარიდოს განცხრომას მოყოლილი სირცხვილი“ – (ლია სტურუა) მერე კი მიდიოდა გაცხარებული სჯა–ბაასი და შეჯიბრი იმაზე, ვინ – დღეში რამდენჯერ? ვისი სითხე უფრო ბლანტია? ვისი მუქი? საერთოდ ვინ გამოყოფს ყველაზე მეტს? საოცარი მონაცემები ფიქსირდებოდა ამ დროს. ერთხელაც, ერთ–ერთ კლასელს, რომელიც რატომღაც ყველასთან შედარებით ძალიან ადრე დასრულდა, მეგობრულად ვთხოვეთ იქვე, სკოლაში ამ კეთილშობილური საქმიანობით დაკავებულიყო. მანაც ჰიტლერის მსგავსად, სრულიად უსასყიდლოდ და უანგაროდ დაგვითმო მისი „ნაწარმი“, რომელიც ჩვენ დიდი რუდუნებით ჩავღვარეთ ცოტა მობერებული მასწავლებლის ჩანთაში. – „ეს მე ვარ, მე! – იყვირა გამცემლიძემ“ – დიახ, ეს ჩვენ ვიყავით! ისინი, ვინც თაფლიანი თვალებით ვიმზირებოდით ხუთოსნების დაფიდან, ისინი, ვინც დამჯერებად ვითვლებოდით, ვინც ყველას ზრდილობიანად ვესალმებოდით, ვინც პირველივე დაძახებაზე შევდიოდით ეზოდან სახლში... ეს ის თაობაა, „ტორპედოს“ ჩემპიონობას, რომის პაპის ვიზიტსა და აფხაზეთის ომს ცხადად რომ შეესწრო, და „გრელკასაც“... „გრელკას“ გასათბობად ვიყენებდით, ზამთრის ნესტიანად ცივი ღამეების დროს. ძალიან ადვილია მისი მოხმარება, უბრალოდ, ადუღებული წყალი უნდა ჩაასხათ და საწოლში შედოთ დაწოლამდე რამდენიმე წუთით ადრე. ეს რიტუალი, ახლა დავფიქრდი, ლოცვაზე მნიშვნელოვანი იყო. მას ყოველ ღამით, თან აუცილებლად ვასრულებდით, ლოცვისთვის კი ვის ეცალა იმ სიცივეში. და როცა მოაწევდა დაწოლის ჟამი, ჩვენ უფრო თამამად მივიწევდით შეყინული საწოლებისკენ. სამყარო აღარ ჩანდა ამ დროს ზედმეტად სასტიკი, ზამთარი მითუმეტეს. წარბშეუხრელად მივაბიჯებდით ჩვენს ღამეულ სამყოფლოში, ფეხის წვერები კი მიილტვოდნენ სიმხურვალისკენ. ო, როგორ დუმორჩილებლად ჭყენტდნენ, ზელდნენ და აუპატიურებდნენ იმ დროს ქვემო კიდურები „გრელკას“, ის იყო ჩვენი საშო, ჩვენი სიცარიელე... „ყოველმა ადამიანმა თავისთვის უნდა იპოვოს უმაღლესი ყოფიერების განსაკუთრებული შესაძლებლობა ამ შეზღუდულ და აუცდენელ ყოველდღიურობაში“ – და ჩვენც ასეთ მომენტებში სულ არ ვფიქრობდით პალესტინა ისრაელის კონფლიქტზე ... შემდეგ დღეს ჩვეულებისამებრ ვიქცეოდით მონსტრებად და კვლავ განვაგრძობდით საქმეების გარჩევას, „პაპკების“ ფანჯრიდან გადაყრას, მასწავლებლებზე ენის შეტლიკინებაში დახელოვნებას და ა.შ. ერთ იმდროინდელ ჩემ სიზმარს მოგიყვებით, რომლის მიხედვით: წყლის მაგივრად „გრელკაში“ სპერმას ვასხამდი და ისე ვთბებოდი. ყოველ ღამე სკურპულოზულად ვამატებდი და ვამატებდი, სანამ „გრელკა“ კარგად არ გაპიპინდა, მაგრამ „სულმნათი“ კლდიაშვილის არ იყოს: „ბედნიერება, როგორიც არ უნდა იყოს იგი, ვისთვის ყოფილა ბოლომდისო“ და მეც დიდ ხანს არ შემრჩა ბუნებრივად შეზავებული სითბოთი ტკბობა. „გრელკას“ სამაგრი მოძვრა და უნებლიედ საკუთარ სპერმაში განვიბანე. თუ პავიჩს დავუჯერებთ, სიზმრებში აწმყო დრო არ არსებობს, იქ ჩნდება რაღაც მიმღეობისნაირი, სიზმრის მხილველის აწმყოში მოცემულ რეალობას რომ შეეფერება. სიზმრების ლინგვისტიკა არაორაზროვნად მიანიშნებს, რომ არსებობს სიზმარში მიმდინარე დროის მიმღეობა და რომ გზა რეალობაში მიემართება მომავლის გავლით, თანაც სწორედ სიზმრის სახით. სიზმრებში ხომ წარსული დრო არ არსებობს, იქ ყველაფერი გახსენებს რაღაც ჯერ კიდევ არ მომხდარს, რაღაც უცნაურ ხვალეს... ნუთუ ეს, მეორედ მოსვლის წინასწარმეტყველება იყო?