მულტიმედია არტისტი

ნინო ლომაძე:  ვცხოვრობთ თუ არა დღეს ორ რეალობაში, ორ განზომილებაში და ვინ ქმნის ამ პოლარულად განსხვავებულ სამყაროებს? 

ზურა ჯიშკარიანი: შიზოფრენიის განმარტებაში არის ასეთი ტერმინი - ორმაგი შეტყობინება, როდესაც ერთ წინადადებაში ორი ურთიერთსაპირისპირო "მესიჯი" მოდის. ჩვენთან დღეს ზუსტად ეს ხდება. ხელისუფლება რაღაც ფაქტს არგუმენტებით და ვიდეო ჩანაწერებით გიდასტურებს. მეორე წამს ოპოზიციას თავისი დამადასტურებელი საბუთები მოაქვს და გეუბნება, რომ  ზუსტად საპირისპირო რამ მოხდა. თუ გარედან უყურებ, გამოდის, რომ ორივე სწორია, ან არც ერთი არ არის სწორი. ეს ორმაგი შეტყობინების ნაკადი ცნობიერების კოლაფსს და სოციალურ შიზოფრენიას იწვევს, ვეღარ ხვდები, სად არის სიმართლე. აქედან მოდის ორი საქართველოს, ორი რეალობის თემაც.

ნინო ლომაძე: არსებობს თუ არა მესამე მხარე და ვინ არის ის, ვინც  არც ერთ რეალობას არ აღიარებს და ყველაფრის მიღმა რჩება?

ზურა ჯიშკარიანი:  ალბათ საზოგადოების ნეიტრალური და ლიბერალური ნაწილი, რომელიც ამ ქვეყანაში სულ იმპოტენტი იყო. მათ შესახებ უმრავლესობამ თითქმის არაფერი იცის. ჩვენთან ხომ ლიბერალიზმი არავის სჭირდება.

შოთა გაგარინი: ლიბერალები და ნონკონფორმისტები საერთოდ ოპოზიციაში არიან ხოლმე. აქ ყველაფერი პირიქით არის - ოპოზიცია არის კონსერვატორი, მემარჯვენე და მთავრობა ხშირად მათი მემარცხენე ძალა გამოდის. სულ ასე ხდება - გვიყვებიან არა ფაქტებს, არამედ გვასწავლიან პირდაპირ შეხედულებებს, ინტერპრეტაციებს. ხალხი მზა ფორმულებით აზროვნებას და ამ ფორმულებით ხელმძღვანელობასაა მიჩვეული; თანაც ცოტა მითოლოგიზირებული საზოგადოება ვართ. ვითხოვთ "ზეციურ საქართველოს", რაღაც აბსტრაქტულ იდიომებს, და არ გვაქვს არც ერთი პრაგმატული მოთხოვნა. პოლიტიკური ძალები ამ ფაქტორს ძალიან კარგად იყენებენ. ხელისუფლების ცვლასაც ასე აღვიქვამთ - ჩამოვაგდეთ ერთი ბელადი, დავანგრიეთ ერთი ძეგლი და ძველ პედესტალზე ახალი ძეგლი შემოვდგით. როცა სინამდვილეში ლიბერალიზმი ამ პედესტალის მოსპობას ნიშნავს. ადამიანები ენდობიან პიროვნებებს, რომლებიც ყველაზე კარგად დემაგოგობენ, და არ ენდობიან კონკრეტულ ინსტიტუციებს. თითქოს, ფორმალურად ვართ მრავალპარტიული ქვეყანა, მაგრამ სინამდვილეში პარტიების სახელებიც ლიტონი სიტყვებია, რადგან მათი ლიდერები მსოფლმხედველობრივად არ განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. არის ერთი დომინანტი მსოფლმხედველობა. ამიტომ იდეოლოგია და მიზანი, რისთვისაც ხალხმა თავის დროზე ერთი მთავრობა აირჩია და დღეს სხვას უჭერს მხარს - იდენტურია.

ნინო ლომაძე:  იყო თუ არა ვარდების რევოლუცია "სხვა არჩევანი" და თუ იყო, მაშინ, რას შეეწირა ის ლიბერალური იდეები, რითაც ახალგაზრდა პოლიტიკოსთა ჯგუფი ხელისუფლებაში მოვიდა?

ზურა ჯიშკარიანი:  შეეწირა უმრავლესობის მოთხოვნას. ძალიან ცოტას აინტერესებს განათლების რეფორმის კონკრეტულ ნაბიჯებზე ლაპარაკი. გამოვა ვინმე და იტყვის, - უნდა დავიცვათ ჩვენი "ჯვარი ვაზისა" და მაშინვე მოხდება საზოგადოების კონსოლიდაცია. იმისათვის, რომ მმართველ ძალას ხალხი, ამომრჩეველი არ დაეკარგა, მათ ენაზე დაიწყო საუბარი. იმის მაგივრად, რომ "რქები დაეტეხა" ამ მითოლოგიური იდეოლოგიისთვის და ეს ხალხი თავადვე აემეტყველებინა მის ენაზე, პოპულიზმს მიჰყო ხელი. დაიკარგა მთავარი მიზანი.

ანა არგანაშვილი:  ჩვენ ვთქვით, რომ მთავარი პრობლემა არის პოპულიზმი და მზა ფორმულებით მსჯელობა. სინამდვილეში, ჩვენც მზა ფორმულებით ვლაპარაკობთ. თუ თვისობრივად ეს მსჯელობის სტილი არ უარვყავით, ახალს ვერაფერს ვიტყვით. თუ არ დავუშვით, რომ შეიძლება ჩვენც ვცდებოდეთ, ორიდან ჩვენც ერთ-ერთ მხარეს აღმოვჩნდებით. როგორია, საერთოდ, საზოგადოების განვითარების წესი? საზოგადოებას ანვითარებენ ინდივიდები განსხვავებული იდეებით. მაგრამ რაღაც მომენტში თუ ისინი საკმარისზე მეტად დაშორდნენ საზოგადოებას, ის მათ უბრალოდ ჩაქოლავს. ამიტომ ამ შუალედური ძალის მთავარი არსია, პირველ რიგში ის მოახერხოს, რომ დაუახლოვდეს საზოგადოებას და განვითარებაზე და იდეების დანერგვაზე მერე იფიქროს. თქვენ როგორც ლაპარაკობთ, დღეს აუცილებლად ჩაგქოლავენ. თქვენ იცით, რომ ჩაგქოლავენ და მაინც ასე მტკიცედ დგახართ თქვენს პოზიციაზე. თქვენ თავიდანვე წირავთ თქვენს იდეებს, ალბათ ძალიანაც არც გინდათ, რომ თქვენი აზრი როდესმე სხვისთვის გახდეს მისაღები.

შოთა გაგარინი: ეს ალბათ უფრო პროვოცირებაა.

ანა არგანაშვილი: კი ბატონო, იყოს პროვოცირება. მაგრამ რის პროვოცირებას აკეთებთ? რომ ჩაგქოლონ? თუ გინდათ, რომ თქვენი იდეები დანარჩენი საზოგადოებისთვის მისაღები გახდეს?

შოთა გაგარინი: პროვოცირება იმის გასაგებად, რომ თეატრი არ არის სატანური და არის ადამიანური, რომ ლიტერატურა არის ხელოვნება, რომ ყველა თავისუფალია და ყველას თავისუფლება დასაცავია.

ანა არგანაშვილი: დააკვირდით რამხელა დისტანციაა  თქვენს დამოკიდებულებაში. თქვენ ამბობთ, რომ ეს "სიბნელეა", ისინი კი ამ მსოფლმხედველობით ცხოვრობენ. იმას, რაც ადამიანებს მოსწონთ, თქვენ მითოლოგიურს და იდეოლოგიურ "თრეშს" უწოდებთ. ამიტომ არის მიუღწეველი  თქვენი მიზანი. თქვენ ჩაგქოლავენ. თუ ეს მსხვერპლის როლი მოგწონთ, კი ბატონო, რატომაც არა. გისმენთ, ვხედავ როგორ იწვით კოცონზე და გული მიკვდება. არადა, თქვენი იდეები მეც ძალიან მომწონს.

ზურა ჯიშკარიანი:  მაგრამ ასევე საჭიროა უფრო რადიკალური მიდგომაც. როდესაც ვცდილობთ, რომ არ ჩაგვქოლონ, ვაწყდებით პრობლემას. ჩაქოლვის შიშს რაღაც იდეებიც ეწირება. ვფიქრობ, იგივე დაემართა ჩვენს მთავრობასაც. შეეშინდა და გადავიდა პოპულიზმზე. ეს ზღვარი რთული დასაცავია. რბილი მიდგომა რაღაც დონეზე უნაყოფოა. თუმცა საჭიროა, რომ ესეც იყოს, კედელივით, როგორც მუდმივი პროდუქტი, რომელიც ამ არასპექტაკლის იდეების შემოტანას ცდილობს.
მაგალითად, ჩვენ გვაქვს არტ ჯგუფი, არის ახალგაზრდა მუსიკოსი, რომელიც წერს აკუსტიკურ მუსიკას ქართულ ენაზე. ეს სიმღერები ყურში ადვილად გხვდება, თავისუფლად შეიძლება მოისმინოთ, მაგალითად, "მარშუტკაში", ბაზრობაზე. მაგრამ ტექსტის შინაარსი თემატურად არის განსხვავებული. ასეთი მიდგომაა - შეტყობინებებს ვირუსების სახით აპარებ. ასეთი სხვა საქართველო ყველგან უნდა იყოს. მე, ამ შემთხვევაში, არ მეშინია. ეს არც პროვოცირება არ არის. არც ჩაქოლვაზე მივდივარ, არავის არ ვაგინებ, ჩემთვის ვცხოვრობ, ვამბობ ჩემ აზრს.

ანა არგანაშვილი: ამაში აბსოლუტურად გეთანხმებით. მე "რქების" დატეხვის მეტაფორაზე ვსაუბრობდი. თქვენ თქვით, რომ, იმისდა მიუხედავად, თუ რას ფიქრობს ხალხი, უნდა გააკეთო ის, რასაც საჭიროდ ჩათვლი. მაშინ რით განსხვავდებით თქვენ იმ უმრავლესობისგან? თქვენც მომეცით საშუალება, რომ ვიყო მითოლოგიური და მჯეროდეს იმის, რისიც მინდა.

ზურა ჯიშკარიანი: რა თქმა უნდა.