გმადლობთ, ირა :))) ბედნიერი ვარ, რომ შევიგრძენი და ვაფასებ - ღმერთმა დღეგრძელად გვიმყოფოს :)))

gulit shemecoda sandro.. (( ramxela dro unda gavides rom mixvdes , ra zalian da mcared cdeba. axsnas azri ar aqvs, zustad iseve rogorc tviton tvlis rom chventvis axsnas ar aqvs aranairi azri. ))) chveni samshoblos ubedureba kacma daiyvana eklesiamde da arqimandritebamde. RA ZALIAN BNELA TQVENS shukashi batono sandro.. ((((((((

bravo, zalian momecona, (sityvebs arc vezeb rom chemi agfrtovaneba gadmovce, mainc ver shenzleb.. )

რა თქმა უნდა, საშოვარზე წასვლა და ეკონომიკური გაჭირვება იმ დაფარულ მხარეებს აშიშვლებს ხოლმე, რასაც საგულდაგულოდ ნიღბავენ. ქალები რატომ არ ლაპარაკობენ ამაზე, ესეც კარგად მესმის, მაგრამ ნათქვამია, კაცმა ჭირი მალა, ჭირმა თავი არ დამალაო... ვფიქრობ, ამ პრობლემებზე თუნდაც ასე, ანონიმურად თუ ისაუბრებენ, ესეც ბევრს დააფიქრებს. ამ ჯერზე იქნებ ამანაც გარკვეული როლი შეასრულოს.
დიდი მადლობა.

qalbatono ia
minda didi madloba gadagixadot. rejisori rom viko, pils gadavigebdi. chems bizashvilsac cavakitxe. tavadac igive gadaxda, ogond amerikashi ki ara, aramed aq, tbilisshi. qmris sakvarelma scema ise, rom tvinis sherkeva daemarta. axla cota gamovida mdgomareobidan da mastan ar cxovrobs. zalian vcuxvar, rom chveni momavali amis pasad shendeba. didi madloba, rom ase tkivilita da amave dros sheulmazeblad mogvikevit chveni tragedia. kidev ertxel gixdit didi madlobas. moutmenlad veli tqvens shemdeg statias. tu qalta temaze iqneba, es iqneba zalian mnishvnelovani. pativiscemit. elga.

ია, დიდი მადლობა ამ აქტუალურ თემაზე ასეთი საინტერესო სტატიისთვის. ამ ისტორიებმა, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი მსგავსი მსმენია, იმდენად შემძრა, რომ არ ყოფილიყო ასე საინტერესოდ დაწერილი, ალბათ ბოლომდე წაკითხვა გამიჭირდებოდა. ცხადია, სამუშაოს საძიებლად ოჯახისა და სამშობლოს დატოვება ქალებს უფრო ხშირად უწევთ, თუმცა ამ პრობლემას ალბათ, ზოგადადაც უნდა მიხედვა. ვგულისხმობ იმას, რომ ბევრს ძალიან იოლი ჰგონია "ოქროს ვაშლების მოკრეფა" საზღვარგარეთ – არა მხოლოდ ქალებს, არამედ მამაკაცებსაც. კი, გასაგებია, რომ დღეს ჩვენს სამშობლოში ცხოვრება არცთუ იოლია, მაგრამ ბედის საძიებლად სამშობლოს დატოვება, ხშირად სრულიად ყოველგვარი გარანტიების გარეშე, უმრავლეს შემთხვევაში ტრაგიკულად მთავრდება. ესეც არ იყოს, დღეისთვის უკვე იმდენი ქართველია წასული საზღვარგარეთ, რომ მალე ალბათ ჩვენს ტერიტორიებდაკრგულ ქვეყანაში არა მარტო ტერიტორიების, არამედ ადამიანების დაკარგვაზეც მოგვიწევს ლაპარაკი.
საზღავრგარეთ სამუშაოს ძიება ალბათ, კიდევ უფრო ფართო თემაა. სტატიაში ეს პრობლემა ქალთა ემიგრაციის კუთხითაა განხილული და ვფიქრობ, ეს კიდევ უფრო მტკივნეული და მწვავეა. ამ პრობლემებზე ალბათ, მამაკაცებმა უფრო მეტად უნდა ვისაუბროთ. ვისაუბროთ არა სუფრაზე, სარვამარტოდ ქალებისთვის თქმული ქათინაურებით, ან სუფრასთან ტრიალით დაღლილი დიასახლისის როდის–როდის გახსენებით, რომელიც სავალდებულო ღიმილით ისმენს სიტყვების კორიანტელს, რომ მერე ისევ სამზარეულოში გაიქცეს, ხაჭაპური რომ არ დაეწვას...
მეორე მხრივ, ამ საკითხზე თავად ის ქალებიც უნდა ალაპარაკდნენ, ვინც საკუთარ თავზე გამოსცადა ეს ყველაფერი, აქ მოთხრობილი ისტორიების მსგავსად. ცხადია, ბევრი მათგანი ანონიმად დარჩენას ამჯობინებს, მაგრამ თუკი დღეს ტელეეკრანიდან არა ერთი და ორი "ცნობადი" ქალბატონი საკუთარი სექსუალური ისტორიებისა და გამოცდილების გაზიარებითაა დაკავებული, იქნებ ამ პრობლემაზე საუბარსაც დაეთმოს ეკრანი.

მგონი ეს თემა ღრმა საფუძვლებში ჩადის, ერთი რამ ვიცი,ღია საზოგადოება,გამოხატვის თავისუფლება და ა.შ. იმდენად პირობითია ჩვენს დღევანდელობაში(მეტიც,ხშირად დამახინჯებული ფორმებითაც მოგვეწოდება მას.მედიის მხრიდან),რომ ჩვენი პოსტსაბჭოთა გონებისთვის ორიენტირის გაგნება ურთულეს საქმედ მეჩვენება.მამაკაცისა და ქალის თანასწორობა "განვითარებული" ქვეყნების "ფუფუნებაა",თუმცა, იქაც ამ კუთხით საკმარისი პრობლემებია.
საქართველოში დღესაც ხშირია მშოვნელი(დასაქმებული) მამაკაცის (ძირითადად მშენებლობებზე) მაგალითები და "დიასახლისი"დიასახლისის მაგალითები,ქალის რომელსაც,ტელევიზორში ესმის,რომ მას უფლებები და შესაძლებლობები მეტი აქვს ვიდრე რეცხვა და საჭმლის მომზადება,მაგრამ აბა? "გვიან არის უკვე"...
გარდა,სოციალურ– ეკონომიკურის,ისტორიულ–ტრადიციულის, ფსიქოლოგიურის, ამ რთული პრობლემების მიზეზი,არსიყვარული ან უსიყვარულობაც არის,თუ მთავარი არა.

gamovalt gogi, gamovalt :)

წავიკითხე სტატია და დავასკვენი, რომ ჩვენი ბრალია! სამი ბიჭი მყავს და მათი მამა თვლის, რომ ზუსტად ისე უნდა გაეზარდა, როგორც ადრე მას თვითონ ზრდიდნენ. ქალი დამჯერე და ჩუმი, ქმარი ოჯახის თავი და მოესირნე. ქალი პატიოსანი უნდა იკოს, კაცის მოვალეობა არის სეირნობა.

გამარჯობა ია
როგორც იქნა წუხელ მოვახერხე თქვენი წერილის წაკითხვა,პირველი ნაწილი განსაკუთრებით კარგია,მომწონს თქვენი სარკასტული იუმორის ფორმა,...You-ების ამბავზე ვიხალისე ))
...და ქართველი მშრომელი ცოლებისა და „გამოდეპრესიებული“ ქმრების ასე ტიპიურად მსგავსმა ისტორიებმა ფროიდი გამახსენა,ჩვენ ანუ მამაკაცებს(ქართველს)ცოლად ფაქტიურად „დედები“ მოგვყავს და შესაბამისად როგორც დედების მიმართ გვაქვს მოთხოვნები,ჰო და ქალებიც(მათაც ასე ზრდიან ამზადებენ არა მარტო საკუთარი შვილების,ქმრების დედობისთვისაც)სწორედ როგორც შვილებს აღგვიქვამენ (ქვეცნობიერად რათქმაუნდა))...და ის ტრაგიკომედიური ისტორიებიც ამის ერთგვარი შედეგია...ამას გარდა ომებწაგებული ქვეყნის ღირსებადაკარგულ მამაკაცს თავისი ბოღმა და ტკივილი ასე მახინჯი ფორმებით გადააქვს საკუთარ ოჯახზე,ცოლზე(სხვასთან ხომ ვერ იმარჯვა)...
ამჯერად დავასრულებ კომენტარს,იმედია მიუხედავად ჩემი გაუმართავი ქართულისა,გამიგეთ რისი თქმაც მინდოდა,რათქმაუნდა ეს ექსპრომტანალიზი სულ მცირედი ნაწილია იმ პრობლემატიკისა რომელსაც თქვენ შეეხეთ...საქართველოშიც ხშირია მსგავსი ისტორიები ცოლი მუშაობს ქმარი–სვამს და ა.შ.
დასკვნა;რა გვეშველება..? )

ე, ბიჯო, ძლივს არ გვაღირსეთ ერთი ”მდაბიო” ბლოგი.
ასე უნდა წაგეწერათ : ეძღვნება ჩვეულებრივ მოკვდავთ, მათ ვისაც ინტელექტუალურ, მაღალმატერიულ და აშ. საუბრებს ეს პრიმიტიული, ინფანტილური თამაში გირჩევნიათ.

ქართველი ემიგრანტი ქალების ამბები – ზუსტია და ცხოვრებისეული. ასეთები მეც გამიგონია და ამგვარი ამბების მონაწილეებსაც უამბნიათ ჩემთვის.
ეს სენიც სჭირდა ქართულ ოჯახს და ამ გაჭირვების წლებმა ესეც გამოაჩინა... მაგრამ ამას უფრო გასაგებად უნდა თქმა და ვეცდები...