ერთი შორეული ნაცნობი, როცა მან ქარხანაში დაიწყო მუშაობა, ასე ყვებოდა საკუთარი და სხვა მოსამსახურეების სამუშაო გრაფიკის შესახებ: თუ უფროსი გამოჩნდება უცებ დავფაცურდებით, თითქოს რამეს ვაკეთებთ, თორემ ძირითადად წამოკოტრიალებულები ვართ, აბა მაგისთვის ხომ არ მოვიწყვიტავთ წელსო?! ხომ ყველას გსმენიათ მსგავსი ნარატივი? ეს ჩვენი ეროვნული "ფასეულობაა", ლამის იდენტობამდე მისული მიმართება.

საქართველოში ხეებს ყოველთვის რგავდნენ, მაგრამ პატრიარქის ამასწინდელი მოწოდების შემდეგ, რომ ყოველმა ქართველმა წელიწადში 12 ხე მაინც უნდა დარგოს, ამან განსაკუთრებული, სეკულარული შინაარსი შეიძინა.

ძალიან კარგად მახსოვს ის პერიოდი, როცა ფილმი "ბედის ირონია, ანუ გაამოთ" წარმოუდგენელი პოპულარობით სარგებლობდა ახალი წლის დღეებში. რა დამავიწყებს ჩემი მშობლების თაობის წარმომადგენელთა გაბადრულ სახეებს და უნებურად, სადღაც შიგნიდან ამოსროლილ ფრაზას: "მაგრები არიან რუსები რა!", იმ მოუღლელ და მოუბეზრებელ ნდომას, რომელიც ამ ფილმის განუსაზღვრელი რაოდენობით ნახვაში გამოიხატებოდა.