მრგვალი მაგიდის მოწყობის იდეა, სადაც კინემატოგრაფის ამა თუ იმ სფეროში მომუშავე ადამიანები მიიღებდნენ მონაწილეობას და სხვადასხვა კუთხით განიხილავდენენ თანამედროვე ქართული კინოს პრობლემებს, უკვე დიდი ხანია არსებობს.  კინოკრიტიკოსებს უმთავრესად შედეგების გაანალიზება უწევთ, რომელშიც  შემოქმედებითი კრიზისი აშკარად ვლინდება და წლიდან წლამდე მდგომარეობა არსებითად არ იცვლება. მაშინ როდესაც სახელმწიფო ერთ-ერთ პრიორიტეტად კინემატოგრაფის ხელშეწყობას ასახელებს, საინტერესოა იმის გარკევევა, არსებობს თუ არა კონკრეტული სტრატეგია?